ඔබ මුලින් ජාඇලට යන බස් එකක් ගැන කිව්වෙ. මම මෙම හොරකම උපමාවක් ලෙස ගත්තෙ.
මෙතන ප්රශ්නය නීතිය ගැන හෝ සෞඛ්යය ගැන නොවේ. ඒ ගැන ඔබ කී දේ නිවැරදියි. අපේ කතාව කුසල/අකුසල ගැනයි.
ඔබේ දැක්ම ඔබ මනාව පැහැදිලි කලා. ඔබ ඉහත අවස්ථා දෙකක් ගැන කියනවා.
1. හොරකමට පුරුදු කිරීමේ චේතනාව නැතිනම්, එය හොර භාණ්ඩයක් වුනත්, ඒ බව දැනගෙනත් එය මිලදීගෙන ගෙන භාවිතයේදී අකුසලයක් නෑ. ඒ අනුන්ගෙ කර්මයට තමන් වග කිව යුතු නැති නිසා.
2. තමන් වෙනුවෙන් හොරකම් කරන එක තමන්ම හොරකම කරනව වගේ තමයි. ඒක පවක් යන්න ඕන කෙනෙකුට පැහැදිලියි.
ඔබේ 1. අවස්ථාව තමයි මම කෘත්රිම කිව්වෙ. ඔබ එසේ පිලිගැනීම මට ප්රශ්නයක් නෑ. අපේ දැක්ම මෙයයි. එය හොර භාණ්ඩයක් යැයි දැනගත් විට ගන්න කෙනාට අනිවාර්යයෙන් එන්නෙ හොර චේතනාවක්මයි. ඔහු එය ගන්න එක හොරාගෙ පැවැත්මට අනුබලයක් බව ඔහුට හොඳටම තේරෙනවා. එය වෙනත් "හොඳ" සිතිවිල්ලක් බවට මාරු කරන්න බෑ. අනික, එම හොර භාණ්ඩයේ අයිතිකරු හොරා නෙමෙයි. මිලදී ගත යුත්තේ අයිතිකරුගෙන්. එතනින්ම එම ගනුදෙනුව අවලංගු වේ. චේතනාවෙන් එය සධාරණීකරනය කරන්න බෑ. එසේ ගන්න දෙය හරාම් දෙයකි. ඒ භාණ්ඩය මගින් කුමන හොඳ දෙයක් කලත් හෝ දානයක් දුන්නත් කිසිම කුසලයක් ලැබෙන්නේ නෑ. එහෙත්, ඔහු එය හොර භාණ්ඩයක් යැයි නොදැන එය ගත්තොත් එය වැරැද්දක් නොවේ. අකුසලයක් නෑ. ඔබේ ශාස්තෘවරයා උගන්වා ඇති පරිදි මාංශ පිලිබඳ ඉගැන්වීම පිළිගැනීම කෙසේවෙතත් ඔබේ ඔය චේතනාව සහ කර්මය අනුව හොර භාණ්ඩයක් ගැනීම ඔබ සධාරණීකරනය කිරීම කිසිසේත්ම මම පිලිගන්නෙ නෑ. එය ඔබ ප්රශ්නයක් කරගත යුතු නෑ. එවැනි හොර භාණ්ඩයක් තමන්ගේ භාවිතය වෙනුවෙන් ගැනීමේ වරද ඔබට තේරෙන්නේ නැති එක ගැන මම මවිත වෙමි!
මෙහිදී දෙදෙනාම කිව යුතු දේ පැහැදිලිව කියා ඇත. තවදුරටත් මෙය දිගටම ගෙනිහින් එකම දේ දෙදෙනා විසින් පුන පුනා කීමෙන් පලක් නැත. ඔබේ දැක්මට අනුව හරි දේ ඔබ පිලිගන්න. මේ පැත්තෙන්ද එසේමය.
එක්කෝ ඔබ මිලදී ගත යුතුයි. නැතිනම් හොරා ඔබට නිකන් ලබා දිය යුතුයි. ඒ දෙකම වැරදියි. හේතුව එහි නියම අයිතිකාරයා හොරා නොවේ. ඔබේ මෙම හොර භාණ්ඩ භාවිතය සධාරණීකරනය කිරීම බුද්ධිය අංශු මාත්රයක් හෝ තිබෙන කෙනෙක් පිලිගන්නේ නැත. ඔබේ මෙම පිලිගැනීම හොරුන්ගේ පැවැත්මට රුකුලක් වෙන එක තවත් issue එකක්. ඉතා ලෙහෙසි උදාහරණයක් වූ මෙම ප්රශ්නය නොතේරෙන ඔබ සමඟ ඉතින් මාංශ පිලිබඳ කවර කතාද? 
