මළලසේකර
රුහිරේ... රුහිරේ.... හද වීණාවෙ මා තැවරූ
ආදරේ... ආදරේ.... සිහි කැඳවාවි ඒ ලකුණූ
සසරේ... සසරේ.... පින්සර ප්රේමෙ ඡන්මේ පැතූ
අඳුරේ... අඳුරේ.... පවා දුකකි සඳා මතූ
මා හිත.... ඈ ලඟයි.. රෝස මල සේ සඳා රැකපූ
ආ දුර.... මේ තරම් හිත ගැස්සී මිලාන වුණිදෝ
රුහිරේ... රුහිරේ.... හද වීණාවෙ මා තැවරූ
ආදරේ... ආදරේ.... සිහි කැඳවාවි ඒ ලකුණූ
හින්සා සුවේ ලෝකෙ සන්තාන බින්ඳේ ආයේ තනන්න නොවේ
පැතුසේ අසීමිත ද්යානේහි බැඳුනේ තැවෙන්න නොවේ
පුන්කලසේ බහාලූ එ පරිශුද්ධ ප්රේමේ සරදමට දෛවේ හැපී
සුන්දරතාව හැංගේද ඒ නපුරු දුර්ගේ සුභ ප්රාර්ථනා ඉතිරී
වේදනා කන්දකී ගිණි ආවේග දේ දිවා රෑ
ආවාරේ... ආවාරේ.... අපටයි මල් පිපෙන්නෙ ලොවේ
සෝතාපේ... සෝතාපේ.... අපි හින්දයි උපන්නෙ ලොවේ
ආදරේ... ආදරේ.... භේද සිඳිනා සමාධිය වේ
සසරේ... සසරේ.... සිහසුන මාගෙ ඔබය ලොවේ
මා හිත.... ඈ ලඟයි.. රෝස මල සේ සඳා රැකපූ
ආ දුර.... මේ තරම් හිත ගැස්සී මිලාන වුණිදෝ
රුහිරේ... රුහිරේ.... හද වීණාවෙ මා තැවරූ
ආදරේ... ආදරේ.... සිහි කැඳවාවි ඒ ලකුණූ
හින්සා සුවේ ලෝකෙ සන්තාන බින්ඳේ ආයේ තනන්නම වේ
කඳුලේ අකාලික සිහිනේ තනිවී තැවුනේ මියෙන්න නොවේ
රන් හුයකින් වෙලී බැඳුණු නිර්මල වූ ප්රේමේ ඉරණම හි ස්වර්ගේ හැපී
හෙට හිස් බැම්ම සුන් වේද ඒ නිවට සරණින් සුභ ප්රාර්ථනා වියැකී
බිඳෙනා බැඳෙනා හීන මදුවිතකි ප්රේමෙ සදා
රුහිරේ... රුහිරේ.... හද වීණාවෙ මා තැවරූ
ආදරේ... ආදරේ.... සිහි කැඳවාවි ඒ ලකුණූ
සාදරේ... සාදරේ.... භේද සිදිනා සමාධිය වේ
සසරේ... සසරේ.... සිහසුන මාගෙ ඔබය ලොවේ
හසරැල්... කඳුළැල්.... ඉතිරි කළ දේකි ප්රේමාදරේ
සාරාගී... සාරාගී.... හිත් ඇසුරේ පිරේ ආදරේ
අවාරේ... ආවාරේ.... අපටයි මල් පිපෙන්නෙ ලොවේ
ආදරේ... ආදරේ.... භේද බිඳිනා සමාධිය වේ
මේ කුමක් සිදුවීද ?
