ප්රිය මිතුරනේ, විශ්ව ව්දයාලයේ දී, පන්සලේ දී, මගතොටේ දී,සමහර විට රැකියා ස්ථානයේ දී, ආරණ්ය සේනාසනවල දී මෙන්ම උසාවියේද, ඔබ භික්ෂුන් වහන්සේ දකිනු ඇත. ප්රිය මිතුරනේ මොවුන් පුරනුයේ කුමන පිළිවෙතක් වුවත්, මොවුන් සිල්වත් වුවත් දුසිල් වුවත්, අපේ තථාගත සමිමා සමිබුදු රජානන්වහන්සේ පැළදි චිවරය දරා සිටින්නාවු භික්ෂුවක් ඔබට අපගේ සමිමා සමිබුදු රජානන්වහන්සේ සිහි නොකරයිද? එසේනමි හිත දුෂ්ය කර ගැනීමට පෙර මදක් සිතන්න. අපි වදිනුයේ ඒ පුද්ගලයාට නොව බුදු රජානන්වහන්සේගේ ආර්ය වූ සංඝ රත්නයටයි සොවාන් මාර්ගස්ථ, සොවාන් ඵලස්ථ, සකෘදාගාමි මාර්ගස්ථ, සකෘදාගාමි ඵලස්ථ, අනාගාමි මාර්ගස්ථ, ඵලස්ථ, අරහත් මාර්ගස්ථ ඵලස්ථ,වු ඒ සංඝ රත්නයටයි. පිළිවෙත් පුරනා සංඝයා අදද ඇත, අනාගතයටද ඇත, අතිතයේද විය. අපි වදිනුයේ ඔවුන්ටය. ඔවුන්ගේ අපරිමිත ගුණයටය, නැතහොත් එක් පුද්ගලයෙකුට නොවේ. භික්ෂුව යනු ඒ ආර්ය සංඝ රත්නය අපට සිහි කර දෙන්නාවු නිමිත්තයි. සිත් පිත් නැති බුදු පිළිමයකට අපි මල් පහන් පුදා වන්දනා නොකරයිද? එයින් සිදුවන කුසලය ඇත්තේ බුදුපිළිමයේ නොවන බව ඔබට පැහැදිලි වනු ඇත. බුදු රජානන්වහන්සේගේ ගුණයන් මතක් කර දෙන්නාවු එ බුදු පිළිමය අචේතනික මැටි ගොඩක් වුවද, බුදු රජානන්වහන්සේගේ ගුණය නිසා එයින් කුසල් සිදුවේ. එසේනමි සංඝයා පරාජිකාපත්තින්ට පැමිණි සිටිය, භික්ෂුව කසාවඛණ්ඨක වුවද අපේ සමිමා සමිබුදු රජානන්වහන්සේගේ සංඝයාට දෙන්නේ යැයි සැදැහැ සිතින් දන් දේ නමි, වන්දනා කරයි නමි අපට අප්රමාණ කුසලයක් සිදු කර ගත හැක. එහි අනිත් පසද එබදුමය. මේ සංඝයා දුසිල් යැයි ගරහන්නො ද, මෙතැකැයි කියා නිම කර ගත නොහැකි අකුසල කර්මයක්ම සමිපාදනය කර ගන්නෝ වෙති.
