මම ධනේශ්වරයෙක් නෙවෙයි. අන්න ඒ චෝදනාව ඉල්ලා අස්කර ගනින්. මම ධනේෂ්වරයෙක් නම් උඹත් සුළු ධනේෂ්වරයෙක්. එහෙම නම් අපි දෙන්න ගෙම පන්ති හැගීම එක වෙන්න ඕන.
නෑ පතියෝ. එක නෙවෙයි.
පවතින ක්රමය වෙනස් වීම කියන්නේ ද්වීඅන්තිකයකට. මම කියන්නේ ඒකාන්තිකයක් ගැන. පවතින ක්රමය වඩා හොද කිරීම ගැන. ජවිපෙ ගැන මේ “බය“ ඇති කරගන්නේ අවංක මිනිස්සු. මොකද මේ රටේ පාලක ධනේවර පක්ෂ දෙකම කරන පාහර කම් මිනිස්සු දන්න නිසා. නමුත් ඒ පාහර කම්, ජාතික ධන සූරාකෑම කියන තත්වෙට සහ යම් තරමක පුද්ගල ඝාතන වලට සීමෘවෙනවා. නමුත් ජවිපෙ මනුෂ්ය සාරාර්ථ ඉක්මවා ගිය භීෂණයක් ඇති කලා. විශේෂයෙන් ඒ භීෂණ කම්පනය, බෞද්ධ දර්ශනය වගේ සාරාර්ථ සළකන දර්ශනයක් මුල් බැස ගිය තැනක ඇති කලාම මිනිස්සු අති දැවැන්ත විදියට කම්පනය වෙනවා. අනික, ජවිපෙ වගේ මානුෂ හැගීම් සහිත පක්ෂයක් විසින් ඒ භීෂණය ඇති කිරීම කියන කාරණය, ජවිපෙට රහසින්, හිත යටින් අනුකූලතාවය දක්වපු සාතිශය බහුතරයක් දැඩි කම්පනයකට සහ කළකිරීමකට පත් කලා. ඒ, ඒ වගේ මෘත රංගනයක් ජවිපෙ වගේ රටට ආදරය කරන මිනිසුන් සමුදායකින් බලාපොරොත්තු නොවිච්ච නිසා මිනිස්සු. තාම තියෙන්නේ මෙන්න මේ දේශපාලන කම්පනය මිනිසුන් තුල. අන්න ඒක ඔබතුමන් ලා නිවැරදිව අවබෝධ කර ගන්න. මේ නිසායි මම පළමු කමෙන්ට් එකෙත් කිව්වේ අනුර කුමාර දිසානායක සහෝදරයා මේක කළයුත්තේ එංගලන්තයේ ගිහින් නෙවෙයි, මෙහේ දී කියලා.
ජවිපෙ තවම ප්රමාද නෑ. තාම මේ රටේ දේශපාලනය තුල රටට ආදරය කිරීම සහ ඒ තුල ක්රියාත්මක වීම කියන කාරනය මුල්කරගත්ත රික්තකය එසේම පවතිනවා. ජවිපෙ කල යුතු තම සමහර අගපසග විකරණය කරගෙන් මේ රික්තකය අතික්රමණය කිරීම. ඒ සදහා ජවිපෙ ස්වං විවේචනයක යෙදිය යුතුයි ප්රසිද්ධියේ. විශේෂයෙන් අළුත් නව්යවාදීන් වන පෙරටුගාමීන් පශ්චාත් මාක්ස්-ලෙනින්වාදය හරහා ජවිපෙ ස්ථාවරය යම් ප්රශ්න කිරීමකට ලක් කරනවා. අනික මේ පෙරටුගාමීන් පක්ෂයේ හිටිය යම් ප්රතිගාමී කොටසක් බව ජවිපෙ පැහැදිලිව රට හමුවේ තැබිය යුතුයි-තර්කාණුකූලව. මොකද ඔය කඩාලෙන එළියට පැන්නේ විදේශ කුමන්ත්රණකරුවන් පිරිසක් යි මතවාදයක් ආණ්ඩුව නිර්මාණය කලා. අන්න ඒක වහා ප්රෙයා්ජනයට ගත යුතුයි ජවිපෙ. ඒ කියන්නේ එවැනි කොටස් දැන් පක්ෂය තුල නැති බව සහ බත් පතට වරදාන වලට ප්රතිපත්ති පාවා දෙන කොටස,(ඔව් විමල් වීරවංශ ඇතුළු) දැන් පක්ෂය තුල නැති බවත්, දැන් පක්ෂය නියම සංයුතියෙන් පවතින බවත් ඔවුන් ඉතාම මනාව මේ රටේ සබුද්ධික මිනිසුන්ට ඒත්තු ගන්වන්න ඕන. නැත්තං මේ පාරත් ඛේදවාචයක් ඇති වෙයි.
මතක තබා ගන්න සහෝදරවරුනි, “බහුතරයක් ගේ සහභාගීත්වයෙන් තොරව සිදුකෙරෙන පොදු කටයුත්තක් කෙළවර වන්නේ ඛේදවාචකයකිනි“ කියන එක ඓතිහාසික දේශපාලන සත්යක් බව. අපි දැනට ඒක දෙවරක් අත් වින්දා.