මේක තමයි මගෙ ජීවිතේට වෙද්දි අහඹුම සිද්ධිය. මම කැම්පස් ගිය හැටි.
ඕ ලෙවල් වල මම තමයි ඉස්කෝලෙ බෙස්ට්ම රිසල්ට්ස්. ඉතින් මම ඒ ලෙවෙඋත් හොදින්ම කරයි කියල තමයි හැමෝම හිතන් උන්නෙ. ඒකට ඒ දේ එහෙම උනේ නෑ .මම පිස්සු නටපු එක කලේ. කෙල්ලො පස්සෙ ගියා (එකෙක් වත් සෙට් උනෙත් නෑ) බිව්වා, ක්ලාස් කට්කරල ෆිල්ම් හෝල් වල ෆිල්ම් බැලුවා. ඕව තමයි කලේ අන්තිමට ඒ ලෙවෙල් සී දෙකයි එස් දෙකයි. රිසල්ට්ස් එන්න කලින්ම බඩු බනිස් කියල දන්න නිසා සෙකන්ඩ් ශයි කරන්න ක්ලාස් ගියේ ෆස්ට් ශයි ඉවර උන ගමන්ම තමයි.
කොහොම හරි මට හිටිය ගමේ අම්මලගෙ තාත්තලගෙ ස්ටාෆ් වල ටීචර්ස්ලගෙ යාලුවො සෙට් එකක්. බහුතරය කෙල්ලො. ඔක්කොම ආර්ට් කරල ඒ දෙක තුන. ඉටිහ්න් මම සෙcඅන්ඩ් ශයි ලියල ඉවර වෙනකොට උන් සෙට් එක කැම්පස් යන්න ඇප්ලිකෙශන් දාන කාලෙ. මට ෆුල් අවුල් . මමත් තියෙන තරං ජොබ් වලට දාන්න ගත්ත. අඩවි වන නිලදාරි, මීරට් රීඩර්, තැපැල් ස්තානාදිපති අනම් මනම්. මම ඔක්කොටම දානවා.
මගෙ එක පුරුද්දක් තිබ්බ අතට අහුවන ඕනි දෙයක් කියවනවා. බත් කෑවත් පත්තරේ දිග ඇරගෙන තමයි. දවසක් ගෙදෙට්ට ගෙනාව හාල්මැස්සො මුලක් සුද්ද කරන්න දුන්න අම්මා. මම හාල් මැස්සො ටික සුද්ද කරල ඉවර වෙලා ඔතල තිබුන පත්තරේ කියවන්න ගත්තා. ඕකෙ තිබුන මොරටුව විශ්ව විද්යාලෙ එක්තරා පාටමාලාවකට මූලික සුදුසුකම් වලට තරග විදාගයක්. ක්ලෝසින් ඩේට් වලට දවසයි හරි දෙකයි හරි. මම අම්මගෙන් සල්ලි ඉල්ලන් ඕක දැම්ම. දාල මම අර කෙල්ලො සෙට් එකේ එක ගොඩක් හිතවත් එක්කෙනෙක්ට කිව්ව මම මෙහෙම එකක් දැම්ම, විස්තර නම් දන්නෙ නෑ කියල. එයා කොහොම හරි ඒ ගන දැනන් උන්න. කොහොම හරි ඒක මොන වගේ එකක්ද කියල කියල දුන්නේත් එයා තමයි.
පස්සෙ මට එග්සෑම් එක ආව. මමත් දන්න තරමින් තාත්තත් එක්ක මොරටුවට ඇවිත් කලා. කොහොම නමුත් පස්සෙ දැනගන්න ලැබුන ඒ කෝස් එකට තෙරේන්න කැම්පස් ඇප්ලිකේශන් දාල, ඒ කෝස් එකට කැමතියි කියල දන්වල තියෙන්නෙ ඕනි කියල. ලකුනු 200 ක් තිබ්බ මට මොන කැම්පස්ද කියල මම ඇප්ලයි කලේ නෑ.
කාලෙ ගතවුනා. ඊට මාස දෙකකට විතර පස්සෙ මට ටෙල්ග්රෑම් එකක් ආව " ඔබගේ විශ්ව විද්යාල ප්රවෙශය පිලිඹද සාකච්චා කිරීමට මෙය ලද වහාම පැමිණ මා හමුවන්න- තිස්ස නන්දසේන, අතිරේක ලෙඛම්, විශ්ව විද්යාල ප්රතිපාදන කොමිශන් සභාව" මගෙ ඇස් උඩ ගියා මේක දැකල. තාත්තත් හොල්මන්.
කොහොම හරි පහුවෙනිදම මායි තාත්තයි තිස්ස නන්දසේන සර් හමුවෙන්න යුනිවර්සිටි ග්රාන්ට් කොමිශන් එකට ගිය. මෙන්න මෙහෙමයි කතා බහ.
මම යන්න නැගිට්ට. ඇස් වල කදුළු හංගන්න පුලුවන් උනේ නෑ. වෙනද සැර වැර කරන තාත්තගෙත් ඇස් වල කදුළු.
මම සර්ට වැදල යන්න හැරුන. දොර ගාවට එත්දි සර් ආයෙත් කතා කලා.
"පුතා මෙහෙ එන්න, ඔයා ගෙ දක්ශතාවය බලල අපි ඔයාට අවස්තාවක් දෙන්න තීරණය කලා. මේක අරන් උඩ තට්ටුවට ගිහින් ඇප්ලිකේශන් එකක් අරන් ගිහින් පුරවල මට ගෙනත් දෙන්නෙ හෙටම". සර් මට තුණ්ඩු කෑල්ලක් දුන්න.
,මම ඒක අරන් උඩට ගියාම මට ඇප්ලිකේශන් එක දුන්නෙ නෑ. කල් පැනල කියල. මට ආයෙත් නන්දසේන සර් ගාවට යන්න උනා. සර් කෝල් කරල ඇප්ලිකෙශන් එක ගෙනත් දුන්න. සල්ලි ගත්තෙත් නෑ.
මට නිකන් හීනයක් වගේ. රෑ ගෙදර ගිහින් ඒක පුරවල, පහුවදා උදේම ප්රින්සිපල් හම්බ වෙලා අත්සන් කරන් මායි මල්ලියි කොලඹ ඇවිත් ඒක භාර දුන්න. සත් දෙකකින් මට කැම්පස් යන්න ලියුම ආව.
ඉතුරු සියල්ල අතීතය පමණයි.
දෙවන පාර විභාගයෙන් මට මෙඩිසින් යන්න තරමට ලකුණු තිබ්බත් මම පටන් ගත්ත වැඩේ අතෑරියේ නෑ.
තිස්ස නන්දසේන මහතාට / ජීවතුන් අතර නොමැති මගේ පියාට හිස නමා ආචාර කරමි.
ඕ ලෙවල් වල මම තමයි ඉස්කෝලෙ බෙස්ට්ම රිසල්ට්ස්. ඉතින් මම ඒ ලෙවෙඋත් හොදින්ම කරයි කියල තමයි හැමෝම හිතන් උන්නෙ. ඒකට ඒ දේ එහෙම උනේ නෑ .මම පිස්සු නටපු එක කලේ. කෙල්ලො පස්සෙ ගියා (එකෙක් වත් සෙට් උනෙත් නෑ) බිව්වා, ක්ලාස් කට්කරල ෆිල්ම් හෝල් වල ෆිල්ම් බැලුවා. ඕව තමයි කලේ අන්තිමට ඒ ලෙවෙල් සී දෙකයි එස් දෙකයි. රිසල්ට්ස් එන්න කලින්ම බඩු බනිස් කියල දන්න නිසා සෙකන්ඩ් ශයි කරන්න ක්ලාස් ගියේ ෆස්ට් ශයි ඉවර උන ගමන්ම තමයි.
කොහොම හරි මට හිටිය ගමේ අම්මලගෙ තාත්තලගෙ ස්ටාෆ් වල ටීචර්ස්ලගෙ යාලුවො සෙට් එකක්. බහුතරය කෙල්ලො. ඔක්කොම ආර්ට් කරල ඒ දෙක තුන. ඉටිහ්න් මම සෙcඅන්ඩ් ශයි ලියල ඉවර වෙනකොට උන් සෙට් එක කැම්පස් යන්න ඇප්ලිකෙශන් දාන කාලෙ. මට ෆුල් අවුල් . මමත් තියෙන තරං ජොබ් වලට දාන්න ගත්ත. අඩවි වන නිලදාරි, මීරට් රීඩර්, තැපැල් ස්තානාදිපති අනම් මනම්. මම ඔක්කොටම දානවා.
මගෙ එක පුරුද්දක් තිබ්බ අතට අහුවන ඕනි දෙයක් කියවනවා. බත් කෑවත් පත්තරේ දිග ඇරගෙන තමයි. දවසක් ගෙදෙට්ට ගෙනාව හාල්මැස්සො මුලක් සුද්ද කරන්න දුන්න අම්මා. මම හාල් මැස්සො ටික සුද්ද කරල ඉවර වෙලා ඔතල තිබුන පත්තරේ කියවන්න ගත්තා. ඕකෙ තිබුන මොරටුව විශ්ව විද්යාලෙ එක්තරා පාටමාලාවකට මූලික සුදුසුකම් වලට තරග විදාගයක්. ක්ලෝසින් ඩේට් වලට දවසයි හරි දෙකයි හරි. මම අම්මගෙන් සල්ලි ඉල්ලන් ඕක දැම්ම. දාල මම අර කෙල්ලො සෙට් එකේ එක ගොඩක් හිතවත් එක්කෙනෙක්ට කිව්ව මම මෙහෙම එකක් දැම්ම, විස්තර නම් දන්නෙ නෑ කියල. එයා කොහොම හරි ඒ ගන දැනන් උන්න. කොහොම හරි ඒක මොන වගේ එකක්ද කියල කියල දුන්නේත් එයා තමයි.
පස්සෙ මට එග්සෑම් එක ආව. මමත් දන්න තරමින් තාත්තත් එක්ක මොරටුවට ඇවිත් කලා. කොහොම නමුත් පස්සෙ දැනගන්න ලැබුන ඒ කෝස් එකට තෙරේන්න කැම්පස් ඇප්ලිකේශන් දාල, ඒ කෝස් එකට කැමතියි කියල දන්වල තියෙන්නෙ ඕනි කියල. ලකුනු 200 ක් තිබ්බ මට මොන කැම්පස්ද කියල මම ඇප්ලයි කලේ නෑ.
කාලෙ ගතවුනා. ඊට මාස දෙකකට විතර පස්සෙ මට ටෙල්ග්රෑම් එකක් ආව " ඔබගේ විශ්ව විද්යාල ප්රවෙශය පිලිඹද සාකච්චා කිරීමට මෙය ලද වහාම පැමිණ මා හමුවන්න- තිස්ස නන්දසේන, අතිරේක ලෙඛම්, විශ්ව විද්යාල ප්රතිපාදන කොමිශන් සභාව" මගෙ ඇස් උඩ ගියා මේක දැකල. තාත්තත් හොල්මන්.
කොහොම හරි පහුවෙනිදම මායි තාත්තයි තිස්ස නන්දසේන සර් හමුවෙන්න යුනිවර්සිටි ග්රාන්ට් කොමිශන් එකට ගිය. මෙන්න මෙහෙමයි කතා බහ.
සර් : පුතා අහවල් කෝස් එකේ ඇප්ලිටියුඩ් ටෙස්ට් එකට ලියුවද?
මම: ඔව් සර්.
සර්: පුතා ඒ විභාගෙ හොදට කලාද?
මම: ඔව් සර්.
සර්: පුතා කැම්පස් යන්න ඇප්ලිකෙශන් දැම්මද?
මම : නෑ සර්
සර්: ඇයි දැම්මෙ නැත්තෙ?
මම: සර් මට ලකුනු 200 යි තිබ්බෙ. (මේ සබ්ජෙක්ට් හතරක් තියෙන කාලෙ )
සර් :ඉතින්.
මම: සර් බයෝ කරල ලකුනු 200 න් කැම්පස් යන්න බෑනෙ.
සර්: පුතා දන්නවද අහවල් කෝස් එකට කැම්පස් ඇප්ලයි නොකර ලියල වැඩක් නෑ කියල?
මම: නෑ සර්. පස්සෙ යාලුවෙක් කිව්ව.
සර්: ඒකන. ඔය ලමය ලොකු අපරාදයක්නෙ කරගේන් තියෙන්නෙ. මේ බලන්න එක්සෑම රිසලිටස්.
සර් එක්සෑම් රිසල්ට්ස් පෙන්නුව. මම ලංකාවෙන්ම තුන් වෙනිය.)
සර්: බලන්න. ඔයා කැම්පස් ඇප්ලිකේශන් දැම්මනම් මේ කෝස් එකට සිලෙක්ට්. දැන් ඉතින් කරන්න දෙයක් නෑ. මේ පාරත් දාල ආයෙ ලියල කැම්පස් යන්න බලන්න. පණ්ඩිත් වැඩ කරන්න එපා. දැන් යන්න පුලුවන්.
මම: ඔව් සර්.
සර්: පුතා ඒ විභාගෙ හොදට කලාද?
මම: ඔව් සර්.
සර්: පුතා කැම්පස් යන්න ඇප්ලිකෙශන් දැම්මද?
මම : නෑ සර්
සර්: ඇයි දැම්මෙ නැත්තෙ?
මම: සර් මට ලකුනු 200 යි තිබ්බෙ. (මේ සබ්ජෙක්ට් හතරක් තියෙන කාලෙ )
සර් :ඉතින්.
මම: සර් බයෝ කරල ලකුනු 200 න් කැම්පස් යන්න බෑනෙ.
සර්: පුතා දන්නවද අහවල් කෝස් එකට කැම්පස් ඇප්ලයි නොකර ලියල වැඩක් නෑ කියල?
මම: නෑ සර්. පස්සෙ යාලුවෙක් කිව්ව.
සර්: ඒකන. ඔය ලමය ලොකු අපරාදයක්නෙ කරගේන් තියෙන්නෙ. මේ බලන්න එක්සෑම රිසලිටස්.
සර් එක්සෑම් රිසල්ට්ස් පෙන්නුව. මම ලංකාවෙන්ම තුන් වෙනිය.)
සර්: බලන්න. ඔයා කැම්පස් ඇප්ලිකේශන් දැම්මනම් මේ කෝස් එකට සිලෙක්ට්. දැන් ඉතින් කරන්න දෙයක් නෑ. මේ පාරත් දාල ආයෙ ලියල කැම්පස් යන්න බලන්න. පණ්ඩිත් වැඩ කරන්න එපා. දැන් යන්න පුලුවන්.
මම යන්න නැගිට්ට. ඇස් වල කදුළු හංගන්න පුලුවන් උනේ නෑ. වෙනද සැර වැර කරන තාත්තගෙත් ඇස් වල කදුළු.
මම සර්ට වැදල යන්න හැරුන. දොර ගාවට එත්දි සර් ආයෙත් කතා කලා.
"පුතා මෙහෙ එන්න, ඔයා ගෙ දක්ශතාවය බලල අපි ඔයාට අවස්තාවක් දෙන්න තීරණය කලා. මේක අරන් උඩ තට්ටුවට ගිහින් ඇප්ලිකේශන් එකක් අරන් ගිහින් පුරවල මට ගෙනත් දෙන්නෙ හෙටම". සර් මට තුණ්ඩු කෑල්ලක් දුන්න.
,මම ඒක අරන් උඩට ගියාම මට ඇප්ලිකේශන් එක දුන්නෙ නෑ. කල් පැනල කියල. මට ආයෙත් නන්දසේන සර් ගාවට යන්න උනා. සර් කෝල් කරල ඇප්ලිකෙශන් එක ගෙනත් දුන්න. සල්ලි ගත්තෙත් නෑ.
මට නිකන් හීනයක් වගේ. රෑ ගෙදර ගිහින් ඒක පුරවල, පහුවදා උදේම ප්රින්සිපල් හම්බ වෙලා අත්සන් කරන් මායි මල්ලියි කොලඹ ඇවිත් ඒක භාර දුන්න. සත් දෙකකින් මට කැම්පස් යන්න ලියුම ආව.
ඉතුරු සියල්ල අතීතය පමණයි.
දෙවන පාර විභාගයෙන් මට මෙඩිසින් යන්න තරමට ලකුණු තිබ්බත් මම පටන් ගත්ත වැඩේ අතෑරියේ නෑ.
තිස්ස නන්දසේන මහතාට / ජීවතුන් අතර නොමැති මගේ පියාට හිස නමා ආචාර කරමි.
