අන්තර් විශ්ව විද්යාල ශිෂ්ය බල මණ්ඩලය (අන්තරේ/අවිශිබම) කැඳවන ශිෂ්ය උද්ඝෝෂණවලදී සජ්ජායනය කරන සාම්ප්රදායික සටන් කවි කිහිපයක් තමයි පහත තියෙන්නේ:
1. "කපා කපා - කෑලි කපා
අප වලකනු - සිතනු එපා
ලේ හැලුනත් - පාර දිගේ
අපේ ගමන - අපි යනවා
2. අපි යන්නේ - කොයි පාරේ
ත්රීම වෙනුර - ගිය පාරේ
අපි යන්නේ - කොයි පාරේ
නිෂ්මි බලේ - ගිය පාරේ
මෑතකදී එක වුන අලුත් කවියක්:
3. අපි යන්නේ - කොයි පාරේ
ජනක සිසිත - ගිය පාරේ
අපි යන්නේ - කොයි පාරේ
විරු සොයුරන් ගිය පාරේ
අධ්යාපනය විකුණන 'ප්රතිපත්ති' හකුලා ගන්න කියල මෙහෙම කියනවා:
4. කැම්පස් වල - උපාධි ටික
විකුණන එක - නතර කරව්
අධ්යාපනේ- විකුණන් කන
ප්රතිපත්තිය හකුලා ගනිව්
සිරිසේන ආණ්ඩුව ගැන දැන් කලකිරිලා මෙහෙම කියන්නත් වෙලා:
5. රාජපක්ෂ - ආණ්ඩුවයි
මෛත්රීනයයි - රනිල් බබයි
එදා ඉඳන්- මුන් කෙරුවේ
අපි හූරන් - කාපු එකයි
7. යහපාලන- ආණ්ඩුවත්
අධ්යාපනේ -විකුනනවා
සයිටම් හොර - උපාධි කඩේ
බඩු තවමත් - විකිනෙනවා
දිනූ 'ජයග්රහණ' ගැන වහසිබස් කියන්නේ මෙහෙමයි:
8. සයිටම් හොර - උපාධි කඩේ
අහෝසි කර - නොදැම්මොතින්
උතුරු කොළඹ - සටන වගේ
අපි එනවා - පෙරට නිතින්
සරසිවී වල විශේෂයෙන් ප්රථම හා දෙවන වසරවල සිසුන් මේ පද වල අර්ථභාරය කුමක් වුවත් දුන්න පදේ කියවන මට්ටමට බලපෑමකට අන්තරය විසින් යටත් කර තබෙන බව පැහැදිලි කරුණක්. කිසිදු විකල්ප දේශපාලන සාකච්චාවකට සම්බන්දවීම එම සිසුනට තහනම් වන අතරම අඩුතරමින් විකල්ප දේශපාලන අත් පත්රිකාවක් කියවීමට තරම් වත් දේශපාලන නිදහසක් එම සිසුන්ට අන්තරය දෙන්නේ නැත. කෙසේ නමුත් අධ්යාපන අයිතීන් හා පහසුකම් කප්පාදුවට, අධ්යාපන පුද්ගලීකරණයට හා සමස්තයක් වශයෙන් සමාජ අසාධාරනත්වයට එරෙහිවීමට නිසර්ගයෙන්ම කම්කරු හා පීඩිත පන්තියේ තරුණ ශිෂ්ය ප්රජාවට අවශ්යව තබෙන බවත් ඒ නිසාම මෙම උද්ඝෝෂණ පෙළපාලිවල නායකත්වය හෝ වැඩ පිළිවෙල කවරක් උවත් ඒවාට සහභාගී වන බවටත් සැකයක් නැත.
ඒ නිසාම ඉහත උපුටා දක්වා ඇති කවි පද වල අර්ථය හා එහි හැඟවුම් විභාග කිරීම සෑම ශිෂ්ය ශිෂ්යාවකටම, තරුණයෙකුටම වැදගත් කටයුත්තක් වනු ඇති.
ඉහත 1 හා 2 කවි වල එන අවිශිබම ‘සිසු විරුවන්’ ලෙස හඳුන්වන පුද්ගලයන් සිවු දෙනෙක් වෙති. එනම් පද්මසිරි ත්රීමාවිතාන ( යූඇන්පී ආණ්ඩුවෙන් ඝාතනය වනවිට, එනම් 1988 ඔක්තෝම්බර් වනවිට රත්නපුර දිස්ත්රික්කයේ අවිශිබම ලේකම් විය), වෙනුර එදිරිසිංහ (1988 මැයි සිට 1989 මැයි දක්වා අවිශිබම කැඳවුම්කරු ) , සිවරුදීන් මොහමඩ් නිෂ්මි හා නිමල් බාලසූරිය (1988 මාර්තු සිට 1988 මැයි 08 දක්වා අවිශිබම කැඳවුම්කරු )යන අයයි. මොවුහු කවරහුද, මොවුන් නොයෝජනය කල දේශපාලනය කුමක්ද, නැත්නම් අද අන්තරය ඇතැම්විට කියන පරිදි ‘පිට’දේශපාලනයක් නැති ශිෂ්ය දේශපාලනය පමණක් කල එවුන්ද, මොවුන්ගේ දේශපාලන ඉදිරිදර්ශනය හෝ කුමන වැඩ පිළිවෙලක් මොවුහු නියෝජනය කළෝද යන්න සිසුන් සොයා බැලිය යුතුය. මේ සියලුම දෙනා අවිශිබම ශිෂ්ය නායකයන් වූහ. ඔවුහු 1988-1990 භීෂණ සමයේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට (ජවිපෙ) සම්බන්ධව සිටි එහි ජාතිකවාදී දේශප්රේමී දේශපාලනය වැළඳගත් අයයි. 1976 සිට 2012 දක්වා අන්තරය මෙහෙයවනු ලැබුනේ ජවිපෙ ශිෂ්ය සංවිධානයක් වන ඊනියා සමාජවාදී ශිෂ්ය සංගමය විසිනි.
ජවිපෙ නම්, ජාත්යන්තර සමාජවාදය සඳහා ලොව පුරා කම්කරු පන්තිය බලමුළු ගැන්වීමේ සටනට නායකත්වය දෙන හතරවන ජාත්යයන්තරයේ ජත්යන්තර කමිටුවේ ලංකාවේ ශාකාව ලෙස කටයුතුකළ විප්ලවවාදී කොමියුනිස්ට් සංගමය (විකොස) (වාර්තමානයේ සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය) ගෙන ගිය අරගලය හමුවේ වික්ශෝපයට පත්ව ට්රොට්ස්කිවාදී විප්ලවවාදීන් වූ හා විකොස ක්රියාකාරීන් වූ ආර්.ඒ.පිටවෙල (1988 නොවැම්බර් 12 ඝාතනයට ලක්විය ), පී.එච්.ගුණපාල (1988 දෙසැම්බර් 23 ඝාතනයට ලක්විය), සහ ග්රේෂන් ගීකියනගේ (1989 ජුනි 23 ඝාතනයට ලක්විය ) යන සහෝදරවරුන් ඝාතනයට ලක් කල සංවිධානයයි. ජවිපෙ විසින් කල සියගණන් දේශපාලන ඝාතන එයට අධි චෝදනා පත්රයකි. ඊටත් වඩා ජවිපෙ විසින් රෝපණය කල, වගා කල වර්ගවාදී, ජාතිකවාදී, කම්කරු පන්ති විරෝධී, මාක්ස්වාදයට-ට්රොට්ස්කිවාදයට හතුරු විෂ කශායන් ලංකාවේ තරුණ ශිෂ්ය රැඩිකල් ජවයට කරන ලද මාරාන්තික දේශපාලන ආතුර කිරීම, පාවාදීම, උගුල් ඇටවීම අතිශය භයානකය.
කෙලින්ම ධනපති සන්ස්තාපිතයේ අවශ්යතා නියෝජනය කරන සංශෝධනවාදී ධනපති පක්ෂයක් බවට පල්ලම් බැස ඇති ජවිපෙ ආරම්භය හා එහි පදනම් 1970 දීම විකොස හිටපු ප්රධාන ලේකම් කීර්ති බාලසූරිය සහෝදරයා “ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලනය හා පන්ති ස්වභාවය” නම් කෘතියේ ඉතා නිවැරදි ලෙස සූත්ර ගත කළේය:
“ලෝකය පුරාම ඒ ඒ රටවල මධ්යම පන්තිය විසින් ගොඩ නගා ගෙන ඇති ව්යාපාරයනට සමාන්තරව ලංකාවේ සිංහල සුළු ධනේශ්වර පන්තිය ගොඩනගාගෙන ඇති ව්යාපාරය ජවිපෙරමුණයි. එහි අරමුණ කම්කරු පන්තිය බලයට ගෙන යාම නොවේ: සිංගල කම්කරුවන්, සිංහල ගොවීන්, සිංහල පීඩිතයින්, සිංහල ශිෂ්යයින් පමණක් නොව ජාතික ධනේශ්වර පන්තියේ කොටස්ද “දේශප්රේමීත්වයේ” පදනම මත එක කර “දේශප්රේමී රාජ්ය යන්ත්රයක් තැනීමයි
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ බිහිව ඇත්තේ ඔවුන් ‘ජනතාව’ යයි හඳුන්වන ලංකාවේ සිංහල සුළු ධනපති පන්තියේ දුක් වේදනා තුලින්මය.
මන්දපොෂණයෙන් හා ජීවන බරින් පෙලෙන ‘ලක් මවගේ දරුවන්’, වියලි කලාපයේ ගොවියන්, උඩරට ගැමියන් හා රැකියා නැති තරුණයන් ආදී සිංහල සුළු ධනේශ්වරයේ දුක් වේදනා සත්තකින්ම ජවිපෙ තුල වෙයි.
“මේ සංවිධානය සිංහල සුළු ධනපති තට්ටුවේ ‘විමුක්තිය’ සඳහා සටන් කරන සංවිධානයක් පමණි. ඔවුන්ගේ පත්රවල “නිර්ධන පන්තිය’ යනුවෙන් එක දිගටම හඳුන්වා දී ඇත්තේ ඉහත කී සමාජ තට්ටු වන අතර එය මාක්ස්වාදීන් නිර්ධන පන්තිය ලෙස හඳුන්වන්නේ නැත. නිර්ධන පන්තිය යනු කම්කරු පන්තිය පමණි. අනෙක් කිසිම කොටසක් නිර්ධන පන්තිය නොවේ. ගොවියන්, රැකියා නැති තරුණයන් ආදීන් කොතෙක් පීඩාවට ලක්ව සිටියත්, මේ ආර්ථික අර්බුදය විසින් කම්කරු පන්තිය දිශාවට තල්ලු කර දමා ඇතත්, ඔවුන් සුළු ධනේශ්වර පන්තිය මිස නිර්ධන පන්තිය (කම්කරු පන්තිය) නොවේ."
“මේ රටේ සුළු ධනේශ්වර පන්තිය නිර්ධන පන්තිය ලෙස හඳුන්වා, මේ සුළු ධනේශ්වර පන්තියේ දුක් ගැනවිලි හා වේදනාවන් කම්කරු පන්තියේ දුක්ගැනවිලි සමග එකට පාස්සා, කම්කරු පන්තිය ඔවුන් කියන පළල් ‘නිර්ධන පන්තිය’ තුල දිය කර දමා සුළු ධනේශ්වර විරෝධතා ව්යාපාරයක් ගොඩනැගීම ඔවුන්ගේ අරමුනයි”
හරියටම අවිශිබම හැදුනේද වැඩුනේද එවන් විරෝධතා ව්යාපාරයක් ලෙසයි.
ඒ හෝ මේ ධනපති බංකොලොත් ආණ්ඩු වලින් සෝභන සහන හා මවාපෑම් අතලොස්සක් හැර කිසිදු හරයාත්මක අධ්යාපන හෝ වෙනයම් සමාජ සුභසාදන අයිතියක් ලබාගත නොහැක. විශේෂයෙන් ගෝලීය ධනපති ක්රමය උග්ර ආර්ථික අර්බුදයක ගිලී ඇති තතු යටතේ විදේශ වෙළඳ පොළ හැකිලී ආයෝජන හා නිෂ්පාදන හැකිලී ඇති අතර අතිමහත් ණය කන්දරාවක් කම්කරැ පීඩිත මහා ජනතාව මත පටවා ඇති වර්තමාන ආණ්ඩු වලට සහන කප්පාදු කිරීම්, වක්ර බදු වැඩි කිරීම් හා මර්ධනය හැර අන් වැඩ පිළිවෙලක් ඇත්තේ නැත. එහෙත් අවිශිබම එදා මෙන්ම විරෝධතා දේශපාලනය තොරොම්බල් කරමින් ආණ්ඩුවල නව ලිබරල් ‘ප්රතිපත්ති’ ආපසු හැරවිය හැකියි මිත්යාවන් වපුරයි. අද අවිශිබම ට දේශපාලන නායකත්වය දෙන අධිරාජ්ය ගැති ව්යාජ-වාම පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය(පෙසප) ගොනුවී සිටින්නේ ද පෙර කී සුළු ධනේශ්වර දේශපාලනයේමය.