චූළ සුඤ්ඤත සූත්‍රය...

Good explanation

kalyanamithra said:

නමෝ තස්ස භගවතෝ අරහතෝ සම්මාසම්බුද්ධස්ස.
ඒ භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේට නමස්කාර වේවා!
​

"පින්වත් ආනන්ද, ඒකාන්තයෙන්ම ඔබගේ ඒ ඇසීම මනා කොට ඇසූ දෙයක්ම යි. මනා කොට පිළිගත් දෙයක්ම යි. මනා කොට මෙනෙහි කළ දෙයක්ම යි. මනා කොට විමසූ දෙයක්ම යි. ආනන්දය, මං ඉස්සරත්, දැනුත් බහුලව වාසය කරන්නේ ශූන්‍යතා විහරණයෙන් තමයි. පින්වත් ආනන්ද, ඒක මේ වගේ දෙයක්. මේ මිගාරමාතු ප්‍රාසාදය ඇතුන්ගෙන්, ගවයින්ගෙන්, අශ්වයින්ගෙන්, වෙළඹුන්ගෙන් ශූන්‍ය තැනක්. ඒ වගේම රන්, රිදී, මිල මුදලිනුත් ශූන්‍යයයි. ඒ වගේම ස්ත්‍රී පුරුෂ පිරිස් පැමිණීමෙනුත් ශූන්‍යයයි. එහෙම වුනත් මේ ප්‍රාසාදයේ ශූන්‍ය නොවන දේකුත් තියෙනවා. ඒ කියන්නේ භික්ෂුසංඝයාගේ වාසය හේතුකරගෙන ඇති වන එකම ආකාර බවක් ඇද්ද, ඒක නම් තියෙනවා.පින්වත් ආනන්ද, ඔන්න ඔය අයුරින් භික්ෂුව ගම පිළිබඳව ඇති සඤ්ඤාව මෙනෙහි නොකර, මිනිසුන් පිළිබඳව ඇති සඤ්ඤාවත් මෙනෙහි නොකර, අරණ්‍ය පිළිබඳව සඤ්ඤාව හේතුකොට ගෙන ඇතිවන එකම ආකාර බවක් ඇද්ද, එය පමණක් මෙනෙහි කරනවා. එතකොට ඒ අරණ්‍ය සඤ්ඤාව තුළ සිත බැසගන්නවා. පහදිනවා. පිහිටනවා. මැනැවින් බැසගන්නවා.

එතකොට ඒ භික්ෂුව මෙහෙමයි දැනගන්නේ. 'ගම පිළිබඳව සඤ්ඤා හේතුවෙන් ඇතිවෙන යම් පීඩාවන් ඇද්ද, ඒවා මේ අරණ්‍ය සඤ්ඤාව තුළ නෑ. මිනිසුන් පිළිබඳව සඤ්ඤා හේතුවෙන් ඇතිවෙන යම් පීඩාවන් ඇද්ද, ඒවා මේ අරණ්‍ය සඤ්ඤාව තුළ නෑ. නමුත් යම්කිසි පීඩා මාත්‍රයක් තියෙනවා. ඒ අරණ්‍ය සඤ්ඤාව හේතුවෙන් ඇතිවන එකම ආකාර බවයි.' එතකොට ඔහු මේ අරණ්‍ය සඤ්ඤාව ගම පිළිබඳ සඤ්ඤාවෙන් ශූන්‍ය වූ දෙයක් වශයෙන් දැනගන්නවා. ඒ වගේම මේ අරණ්‍ය සඤ්ඤාව මිනිසුන් පිළිබඳ සඤ්ඤාවෙන් ශූන්‍ය වූ දෙයක් වශයෙන් දැනගන්නවා. නමුත් යම් මේ ශූන්‍ය නොවන දේකුත් තියෙනවා. ඒ අරණ්‍ය
සඤ්ඤාවෙන් ඇති වූ ඒකාකාරී බවයි. එතකොට එහි යමක් නැද්ද, එයින් එය ශූන්‍ය බව නුවණින් දැනගන්නවා. ඒ වගේම එහි ඉතුරු වූ යමක් ඇද්ද, තිබෙන්නා වූ එය පමණක් ඇතැයි නුවණින් දැනගන්නවා. ඔය ආකාරයටත් පින්වත් ආනන්ද, භික්ෂුව තුළ යථාර්ථවත් වූ, විපරීත නොවූ, පිරිසිදු වූ, ශූන්‍යතාව පිළිබඳව අවබෝධයේ බැසගැනීම ඇතිවෙනවා.

Click to expand...

"As this palace of Migara's mother is empty of elephants, cows, horses and mares, empty of gold and silver, of assemblages of men and women, and there is only this that is not emptiness, that is to say the solitude grounded on the Order of monks; (grounded on, in this context, means dependent upon, contingent upon the Order of monks) even so, Ananda, a monk, not attending to the perception of village, of human beings, attends to solitude grounded on the perception of forest, (the perception of forest means the awareness of forest; means the monk is in the forest, there are other people around him and there is a village nearby. Not attending to those but being aware of the forest as a whole. His solitude is dependent upon the perception of forest only). His mind is satisfied with, pleased with, set on and freed in the perception of forest. (This does not mean that he is undergoing a wonderful pleasure, or any such thing. His mind is pleased, satisfied with, this awareness of forest as such). He comprehends thus: "The disturbances there might be resulting from the perception of village do not exist here; nor from the perception of' human beings. Those disturbances do not exist here." Let us take an analogy out of our own experience. When we are all together in the dining room, 150 of us, or however many there are, we are all talking away! There is the clatter of knives and forks, and so on. Loud laughter! And these are all the disturbances that one feels, if one is aware of the people, knives and so on. But if one is aware only in terms of the dining room as a whole, or of the meal, as such, then there are no disturbances). So the monk comprehends, 'This perceiving is empty of the perception of village, is empty of the perception of human beings and there is only this that is not emptiness, namely the solitude dependent upon the perception of forest.' (Do you get the idea? Awareness; clear awareness, full attention upon the whole - in which the parts are included - renders the separate parts as empty in relation to his consciousness; this is Void! These parts are Void with respect to his awareness). "He regards that which is not there as empty of it ' But in regard to what remains (that is, in this case, the forest as such) he comprehends, 'That being, this is." (Now the reference here, there is no further explanation, that being, the forest being, there is only this degree of disturbance, namely the perception of the forest as a whole).

"Thus, Ananda, this comes to be for him a true, not a mistaken, utterly purified realisation of emptiness." (There is a true, purified realisation of emptiness with respect to the village, with respect to human beings. Thus far, it is a true realisation).


http://www.andrew-may.com/zendynamics/emptiness.htm

subscribed